Mijn moeder is gek

Ik heb zojuist naar de boekenpodcast Het Verhaal zitten luisteren. In deze podcast gaat Monique Huijdink in gesprek met schrijvers over hun werk, hun leven en hun nieuwste boek. In de lijst met items zocht ik naar een aflevering van Het Verhaal met Arthur van Amerongen.  Die werd vorig jaar opgenomen na het uitkomen van ‘Het Grote Foute Jongens Boek’ dat hij samen met Rob Hoogland schreef (en een beetje met Mark Rutte en dat rare wijf waar ik even de naam niet meer van weet, maar dat mag de pret niet drukken).

Ik herinnerde me de podcast omdat er – hoera! – over een paar dagen weer een nieuw boek van Arthur van Amerongen wordt gelanceerd. En inderdaad: Er bleek al tijdens deze podcast over het nieuwe boek te zijn gesproken. Een boek dat de naam ‘Mijn moeder is gek’ draagt en wellicht een bijzonder inkijkje geeft in het leven van een kind met een moeder die niet altijd in staat is om ‘moeder’ te zijn, maar die beslist veel van haar kinderen heeft gehouden. Dat laatste neem ik blindelings aan omdat Arthur van Amerongen altijd liefdevol over zijn moeder schrijft.

Nu ben ik een groot fan van de schrijfsels van Arthur van Amerongen en ik ben gek op zijn soepele, soms jongensachtige, brutale, humoristische stijl. Er is, voordat ik van het bestaan van van Amerongen  op de hoogte was,  nooit een schrijver geweest die mij vanaf de eerste letter tot de laatste met een boek of column heeft kunnen boeien en ik vind het dan ook een feest te weten dat deze schrijver ergens op deze overbevolkte aardkloot rondhangt en dat er minstens twee keer in de week een stukje van hem verschijnt. Want alles wat hij schrijft lees ik om verschillende redenen met enorm veel plezier. De kans is groot dat ook ‘Mijn moeder is gek’ een boek blijkt te zijn waar ik nog lang over na zal denken en die ik zal aanraden of cadeau zou willen doen aan vrienden en familie.

Gelukkig deel ik mijn liefde voor het werk van van Amerongen met velen, maar er zijn er ook die er niet goed tegen kunnen dat ik zo enthousiast ben. Het klinkt misschien gek – en dat is het natuurlijk ook – maar álle Facebookvrienden die mij hebben geblockt hebben dit gedaan onder de vermeldingen van het feit dat ik volgens hen dhr. Arthur van Amerongen ‘kritiekloos adoreer’. Iets wat niet mag, want als je leest – en dan zeker als het gaat om zo’n islamofobische, vrouwonvriendelijke botte lul als van Amerongen – moet je kritisch zijn. Anders word je ook ‘zo’. Inmiddels begrijp ik deze ‘kritische types’ beter dan zij mij begrijpen en ik vind het wel best.

Toen ik voor het eerst met zo’n mafketel te maken kreeg dacht ik dat het aan mij lag. Maar inmiddels begrijp ik dat ze niet míj, maar dhr. Van Amerongen proberen te raken. Nou, die ligt ervoor zover ik weet niet wakker van, want die zet zijn computer uit en die gaat ergens op een zonnig Portugees terras naar de zee zitten staren of met zijn drie meisjes naar het strand. De behoefte om uit te leggen dat je om verschillende redenen van een boek of een column kunt genieten – de schrijfstijl, de opbouw, de sfeer van een verhaal, de herinneringen en gevoelens die het bij jou persoonlijk oproept, de humor of het ontbreken daarvan, enz. etc., óók als je de mening van de schrijver niet direct deelt – is min of meer een beetje weggeëbd. Als er nu iemand tegen me begint te mekkeren over ‘kritiekloos adoreren’ dan zeg ik voortaan: “Dat is niet mijn fout, ik ben hier niet degene die zo lekker leesbaar, lollig en onderhoudend schrijft. Als je commentaar hebt ga je maar lekker naar hém”. Dat doen ze toch niet, want zo stoer zijn ze dan meestal niet.

Nee, ik laat mezelf echt niet meer aanpraten dat ik niet helemaal tof ben omdat ik dol ben op het werk van Arthur van Amerongen. Sterker nog, mijn stapeltje boeken van zijn hand wordt binnenkort nog een stukje hoger: Het duurt nog zes dagen voordat ‘Mijn moeder is gek’ hier wordt bezorgd. En ik denk dat ik daar net zo veel van geniet als van Mambo Jambo, Paranoia Paraguay, Een Passie voor Jeruzalem, Het Grote Foute Jongensboek, Brussel  – Eurabia, Kasba Holland en al die columns die ik wekelijks verslind. IK ben een fan van Arthur van Amerongen en ik ben daar trots op.

Mocht u, na het lezen van dit epistel, de behoefte voelen om mij te blocken op Facebook dan nodig ik u van harte uit om vrienden met me te worden. Dan kunt u mij naar hartenlust uit uw vriendenlijst gooien, ook al heeft dat verder weinig tot geen nut. Maar je kunt natuurlijk ook gewoon Arthur van Amerongen nemen voor wat hij is: Een briljant schrijver. Dan heb je er zelf ook wat aan.

* Inmiddels  zijn we een week verder. En zoals ik al dacht: het is een aanrader. Ik ben er zelfs zo door geraakt dat ik de behoefte voelde om op het boek te stemmen op de site van de NS Publieksprijs!

Wat ik bijzonder vind, is dat werkelijk iedereen die eenmaal in dit boek begint te lezen daar niet meer mee wil stoppen. Echt: Als ik het boek niet al had zou ik het morgen meteen gaan kopen!

 

 

 

 

20180801_152314

Een gedachte over “Mijn moeder is gek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s