Modelvader

“Jíj vasthouden…!” zei een door zon en zee geblondeerd meisje van een jaar of drie. Ze gooide doodleuk haar arm omhoog tegen het been van haar vader die achter haar liep en haar Pa greep reflexmatig het slappe knuffelkonijn vast. Ik zat op dat moment een bekertje koffie te drinken bij de koffieautomaat in de supermarkt en bekeek de mensen die langsliepen.

De meeste mensen komen daar alleen langs op weg naar de kassa, maar deze vader met zijn kind zag ik wel vier of vijf keer voorbijkomen. Kennelijk had Pa het een goed idee gevonden om zijn boodschappenlijst in alfabetische volgorde op te stellen, want er zat totáál geen logica in hun route. Ze kwamen dan weer eens van links of rechts, dan weer eens vanachter. Waar wel regelmaat in zat was de wijze van communiceren dat vader en dochter deden, al zou je het nauwelijks als communicatie herkennen.

“Kijk eens, hier is je konijn. Wil je die zelf vasthouden?” kirde Pa met een zoet stemmetje. Je zag aan het kind dat ze hem had gehoord, maar dat ze in haar carrière als opgroeiend nageslacht de gewoonte had aangeleerd gekregen om vrijwel alles wat haar vader zei te negeren, tenzij ze er zelf voordeel bij had. “Je lieve konijntje wil bij jou zijn!” klonk het van rechts. “Hij wil dat jij hem vasthoudt,” klonk het van links. Tureluurs werd ik ervan. Vooral vanwege de wanhoop in de ogen van de vader, die na iedere ronde moedelozer en verdrietiger ging kijken. Het was gewoon zielig.

Het ging een minuut of tien zo door, maar op een goed moment liep madam mijn kant op. “Je konijntje mist je!” smeekte Pa, die zich achter haar aan sleepte. De tranen sprongen me nog net niet in de ogen om zoveel vaderlijke onnozelheid. Hier moest echt een einde aan komen, en wel onmiddellijk. Als gediplomeerd Leidster Kindercentra wist ik dat als hij niet uitkeek, hij over 18 jaar nog achter haar aan zou strompelen zonder dat ze er ook maar enig benul had van wat ze haar vader aandeed. Er was dus werk aan de winkel, deze vader moest hardhandig worden wakker geschud. Ik ging er eens lekker voor zitten en wachtte tot het snoesje vlak voor mijn neus langs liep.

En ja hoor: Daar kwam ze, met Pa smekend achter zich aan. “Schatje, luister eens…”

Ik keek het meisje aan en zei met een knipoog naar de vader: “Vermoeiend hè, dat personeel? Ze zeuren zo…”

Opeens leek het wel of er in het hoofd van Pa dertig alarmbellen begonnen te rinkelen. Tegelijkertijd leek het wel of hij een klap in zijn gezicht kreeg van de olifant uit de bekende Rolo-reclame. Heel even dacht ik dat hij zou gaan flauwvallen. De arme kerel, net zo blond als zijn dochter, keek me aan. Als blikken konden doden had ik nu onder de groene zoden gelegen, maar ik wist dat hij op dat moment liever zelf doodging van schaamte.

Toen Pa zijn ego weer bij elkaar had geveegd rechtte hij zijn rug en ze zette zijn vaderstem op: “Zo, en nu ga jij dat konijn zelf vasthouden,” zei hij resoluut tegen zijn engeltje en hing het beest met twee vingers voor haar gezicht. Met een stralende blik in haar ogen greep ze ernaar alsof ze hem al 10 jaar kwijt was. “Goed zo pa,” dacht ik. Nu nog een fatsoenlijk boodschappenlijstje leren maken en je bent de vader van de eeuw.

Een paar minuten later zag ik ze bij de kassa. Vader stond ontspannen naast zijn kind en aaide over haar bol. Zij knuffelde haar konijn, met een intens tevreden blik op haar gezichtje.
Die heeft ze van hém, zag ik…

20181105_105006

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s