Waarom ik morgen een blauw slipje draag…

20181230_195653Tot enkele jaren geleden leefde ik in de veronderstelling dat oudere Portugezen stoïcijns voor zich uit starende oude chagrijnen zijn. Vandaag heb ik een nieuwe soort ontdekt, óf ik mijn veronderstelling is niet juist. Dat laatste zal het wel zijn, want ik had het ook maar ergens gelezen.

Ik kwam terug van de sportschool en ik vond dat het hoog tijd werd voor een bak koffie. Ik heb zelf alleen cafeïnevrije koffie in huis, en voor echte koffie waar je lekker van gaat stuiteren ga ik altijd naar de koffiecorner van de AH. Ik moet dat spul niet in mijn huis anders verander ik binnen een week in een hysterische stuiterbal en zo’n koffieautomaat in een ongezellige supermarkt is dan een uitkomst: Je loopt nooit het risico dat je er dagelijks uren koffiedrinkend en leuterend doorbrengt omdat het er nogal ongezellig is. Meestal zit ik er in mijn eentje, of met één of twee mensen die álles best vinden zolang ze maar níet met elkaar hoeven te praten. Maar vandaag zat ik naast een Portugees die Brugman onder de tafel zou hebben kunnen lullen. Sterker nog: Brugman zou zijn gevlucht…!

Meneer was naar de AH gekomen voor Pastel de Nata, vertelde hij. Hij had zijn kleinzoon over de vloer en die had de wens uitgesproken dat Opa deze lekkernij voor hem zou gaan halen. “Lekker hoor…” zei de man tegen mij. “Dat is Portugees en hier bij de Albert Heijn hebben ze de lekkerste. Ze zijn niet overal goed, maar deze smaken bijna net zoals in Portugal”. Voordat ik eindelijk uitleg kreeg over wat de voor mij onbekende Pastel de Nata nu precies is kreeg ik in tien minuten tijd een complete, reuzegezellige en vrolijke uitleg over de voet, knie, – en rugklachten van de meneer, waaraan in alle drie de Haagse ziekenhuizen niet één arts iets had kunnen doen. “Als de ene specialist een diagnose stelde dan veegde de volgende die weer van tafel”, zei hij. En hoe kan het ook anders: Toen meneer na drie jaar modderen met die Nederlandse artsen in Portugal naar een Portugese dokter ging werd hij meteen geopereerd en hij loopt weer als een kievit. “Nou ja… niet helemaal,” nuanceerde de man de boel ietwat peinzend. “Maar het gaat al een stuk beter”.

De kosten werden me uitgebreid uit de doeken gedaan en de afhandeling door de zorgverzekeraar en de reisverzekering ook. Eind goed, al goed. Tijd voor een nieuw onderwerp: De heilzame werking van de pecannoot werd in één adem door aan mij uit uitgelegd: Meneer zijn prostaat heeft er een nieuw leven door gekregen en daar was hij erg blij mee zei hij, na zich te hebben verontschuldigd voor het onderwerp waarvan hij hoopte dat ik het niet erg had gevonden. Na het prostaatverhaal werd me duidelijk dat de Portugese huismiddeltjes in deze meneer zijn leven nog steeds een belangrijk bron van vreugde en gespreksstof vormen -ook al woont hij al 40 jaar in Nederland. Maar ook huismiddeltjes uit andere landen maakten hem blij: Als ze werken maakte het hem niet uit waar ze vandaan komen, doceerde hij geduldig. Bovendien had hij een zus in Australië en een nicht in Brazilië die net zo graag over huismiddeltjes kakelden als hij, dus leuk of niet, hij kreeg ze toch wel te horen. Dan kon hij ze net zo goed doorgeven, misschien had iemand er iets aan.  Vervolgens gaf mij een uitgebreide uitleg over het fijnmalen van pecannotenschillen voor een heilzaam voetbad – eerst een half uur lang de schillen van drie noten koken in water met zout en dan volgende dag nog een schil erbij – en een slaapmiddel van bananenwater (‘Gewoon banaan koken in water en dan opdrinken. Lekker. En slapen gaat goed, daarna!’).

Al die tijd luisterde geduldig, want ik had geen andere opties. Ik zat ernaast en er was geen speld tussen te krijgen. Gelukkig niet, want deze man kon je met recht een gezellige kletskous noemen. Heerlijk vind ik dit, die gesprekken met mensen die duidelijk al heel lang rondlopen met iets waar ze vol van zijn, maar die door hun slachtoffers heen zijn. Ze hebben hun vrouw, kinderen, buren en medepatiënten in wachtkamers al helemaal murw gekletst en niemand wil de verhalen nog horen. Zo iemand als ik, die het juist leuk vind om te weten waar iemand van overloopt en wat dat met iemand doet is dan een geschenk uit hemel. Maar ook Opa’s uit Portugal zijn er op een bepaald moment klaar mee. Alles wat hij kwijt wilde was hij kwijt, tot de Portugese huismiddeltjes en wat eeuwenoud bijgeloof aan toe. Hij had opeens zelf genoeg van zijn eigen gepraat, er was werk aan de winkel. Hij stond op en zei: “Kom, ik ga je ze laten zien. De Pastel de Nata.”

Samen liepen we  naar de bakkerijafdeling. “Kijk!” zei de man triomfantelijk. “Dit zijn ze!”
ik zag twee pastei-achtige koeken in een doosje liggen. “Moet je proberen, echt lekker. Echt Portugees”. Er lagen er nog maar twee. Hopelijk is Oma aan de lijn, dacht ik, want dit anders heeft hij er één te weinig.
Thuisgekomen heb ik me eens verdiept in deze Portugese lekkernij en ja: die wil ik ook.  Want ik wil nu wel eens weten waarom deze uitzonderlijk gezellige en spraakzame Portugees helemaal naar ‘mijn’ Albert Heijn komt om speciaal voor zijn kleinzoon ‘Vla-taartjes’ te kopen. Ik moet alleen even wachten op de nieuwe voorraad. En als ik ooit in Portugal kom, dan hoop ik dat alle Portugezen zo zijn als deze Nederlander van Portugese Afkomst: Supergezellig. En anders doen ze maar alsof!

Ps:

Inmiddels – een jaar of twee verder, ben ik er van op de hoogte geraakt dat het in Portugal de gewoonte is om op oudjaarsdag blauw ondergoed aan te trekken omdat dit geluk brengt. Als je op oudjaarsdag met een Portugees over dit bijgeloof begint is de kans groot dat je er een glimp van te zien krijgt.  Je mag me een gestoorde muts vinden maar er ligt voor morgen een blauw slipje klaar. Want ik moet morgen naar de Albert Heijn. Mocht ik meneer toevallig treffen, dan heb ik in elk geval gespreksstof.  Je moet immers ergens beginnen, niet waar? Bovendien lijkt het me geweldig om te midden van de overvolle Albert Heijn  tegelijk met een oude Portugees de tailleband van mijn broek een piepklein stukje naar beneden te duwen om te laten zien dat ik weet wat hij weet: Blauw ondergoed op oudjaarsdag brengt geluk!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s